تولدی سبز
تابستان سال ۱۳۶۴ منطقه عملیاتی دارخوین جنوب کشور (جنگ خانمان سوز)
چند روزی بود که از مرخصی چهار روزه به منطقه آمده بودم، مرخصی من مصادف شده بود با تولد دخترم بهاره، یعنی دو روزی بود به مرخصی آمده بودم که دخترم متولد شد و دو روز بعد از تولدش به محل خدمت عازم شدم.
خوزستان و آن گرمای بیش از حد و حسابش پذیرای من شد.
هواپیماهای دشمن منطقه را بمباران می کردند و ما نه سنگری داشتیم و نه هیچ وسیله دفاعی دیگر! در زیر حملات هوایی بدون سنگر در رویای خود غرق شدم.
وای خدای من! من پدر شدم، چقدر ظالمانه است! فقط ۴۸ ساعت حق دیدن کودکم را داشتم؟ این ظلم است. تقدیر با ما چه کرد! مگر نمیداند عاطفه پدری چیست؟
تابستان سال ۱۳۶۴ منطقه عملیاتی دارخوین جنوب کشور (جنگ خانمان سوز)
چند روزی بود که از مرخصی چهار روزه به منطقه آمده بودم، مرخصی من مصادف شده بود با تولد دخترم بهاره، یعنی دو روزی بود به مرخصی آمده بودم که دخترم متولد شد و دو روز بعد از تولدش به محل خدمت عازم شدم.
خوزستان و آن گرمای بیش از حد و حسابش پذیرای من شد.
هواپیماهای دشمن منطقه را بمباران می کردند و ما نه سنگری داشتیم و نه هیچ وسیله دفاعی دیگر! در زیر حملات هوایی بدون سنگر در رویای خود غرق شدم.
وای خدای من! من پدر شدم، چقدر ظالمانه است! فقط ۴۸ ساعت حق دیدن کودکم را داشتم؟ این ظلم است. تقدیر با ما چه کرد! مگر نمیداند عاطفه پدری چیست؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر